1984. Ik woonde een blauwe maandag in Nieuwendijk. Aan de rand van nationaal park de Biesbosch. Een aangeharkt boerenland voor wie de Biesbosch met eb en vloed heeft gezien en gevoeld.
1984. Het jaar waarin Germa van den Boom verdween. Ik raakte op mysterieuze wijze, alles is toeval, betrokken bij haar spoorloze verdwijning. Dat kwam door Ad Mol en Arie van der Stelt. Beiden intussen begraven. Ze rusten uit van hun jacht op de dader.
Onze zoon Bart kon het goed vinden met gewezen zandschipper Arie. Hij kon beeldend vertellen. De ene keer beetje zus en de andere keer beetje zo. Muiderzand, de scheepsbouw en buurtgenoot Germa. Vaste onderwerpen. Veel levenslessen. Germa, dochter van Drikus en Agje. Die ouders kende ik zijdelings. Ze wandelden wel eens op mijn dijk, de Buitendijk, bouwjaar 1679. Dan groette ik meelevend. Volgens zeggen waren het strenge christenen.
Germa ging soms uitblazen bij de buren, de familie De Peuter. Zoon Marinus bracht Germa na een avondje discotheek Meddox in de Gorkumse Westwagenstraat thuis. Dat had ze gevraagd en dat vertelde Marinus trots tegen zijn vader en moeder, want ze sprak nooit met hem. Vanaf dat moment was Germa spoorloos…
Het gonsde in het Biesboschdorp. Veel posters achter de ramen. Ik fietste (regelmatig) naar Arie. Een joviale man. Hij genoot van zijn onbespoten landje, bakken en braaien. Germa deed de vrijgezel pijn. Er kwam geen einde aan zijn verhalen.
De dominee riep op de kansel de hulp in van hogere machten. Ik kreeg een telefoontje van Ad Mol (grafstem) dat ze gingen graven achter het huis van de buren, bij de schuur. Of ik wilde helpen… Het graven ging niet door. De hulp van honden dan maar.
Ik hoorde dat de Werkendamse politie in den beginne steken had laten vallen. Een meisje verdwenen? Chef Maaskant dacht aan een puberstreek… De hersenpan, een dubieus/duivels bedenksel. De DNA-test stond nog in de kinderschoenen, het duurde effe met de test, maar die leverde na verloop van tijd geen dader op.
Zoekt en gij zult vinden. Arie was niet christelijk, maar hij bleef bezig… Een groepje jonge mannen behoorde tot zijn vaste bezoek, dat hoorde ik van mijn zoon. Iemand had de buurman met een slagersmes in de tuin gezien… Bloed op de trap gevonden… Nee, Germa had niet gegild… Dat hadden de buren moeten horen…
Misdaadverslaggever Peter R de Vries maakte naam dankzij een tv-programma, ging de lucht in met een vliegtuig en gooide honderden noodkreten uit de cockpit. Het leek wel een zonsverduistering. Germa bleef spoorloos. Of ontvoerd. Of vermoord. Of weggelopen. Een miljonair deed een bod op zijn landhuisje…
2026. Zoon Bart vertelde een paar weken geleden dat het niet goed ging met Arie. We besloten hem te bezoeken. Hij zat in de tuin op zijn praatstoel, zwaaide naar iedereen, en vertelde tussen de bedrijven door dat hij bezoek had gehad van twee heren, soort professoren, die de cold case dachten op te lossen.
Ik kreeg een zeuke errepel mee naar huis. Zo was hij. Hij deelde graag van zijn rijkdom. Niet alleen verhalen. Arie stierf 3 augustus.
Alles heeft zijn tijd onder de zon (Prediker 3).